Άσε με να σου πω το όνομα μου.

 Αρχίζοντας αυτή την ενότητα, συζητήσαμε με τα παιδιά για το τι είναι ο καθένας, τι του αρέσει και τι δεν του αρέσει, ξεκινήσαμε με το "ποιος είμαι εγώ". Άκουσαν το τραγούδι "Εγώ είμαι εγώ"

(Μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε πατώντας την εικόνα)

Ο καθένας έχει ένα όνομα κι έτσι τα παιδιά ξεκίνησαν να το αναγνωρίζουν. Κλήθηκαν αρχικά να το ανακαλύψουν ανάμεσα σε άλλα.

     Στη συνέχεια, αναγνώρισαν το αρχικό τους φώνημα.

Έγιναν αρχαιολόγοι και το βρήκαν 

Με κινητικά παιχνίδια και στεφάνια, άρχισαν να το ξεχωρίζουν.

Συνέθεσαν το αρχικό γράμμα με διάφορους τρόπους:

• το σχεδίασαν μέσα σε...σιμιγδάλι,

• με το σώμα μας

• με πλαστελίνη

•  με ξυλομπογιές 

• Το ζωγράφισαν με τέμπερες

Ανασύνθεσαν το όνομα τους με καπάκια 

 Δημιούργησαν το τρένο με το όνομά τους- κάθε βαγόνι κι ένα γράμμα-

ένωσαν το παζλ των γραμμάτων του ονόματός τους.

Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού 2025.

 Στα πλαίσια του εορτασμού της Πανελλήνιας Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού, την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2025, στον εξωτερικό χώρο του Νηπιαγωγείου, υλοποιήσαμε  αθλητικές δράσεις και δραστηριότητες με σύνθημα "Κινούμαι, Ενεργώ, δημιουργώ". 

Σκοπός: η ενθάρρυνση των παιδιών για την υιοθέτηση ενός ενεργού τρόπου ζωής, ο οποίος συμβάλλει στην καλή σωματική και ψυχική υγεία. Επίσης η ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων, όπως η συνεργασία, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η  συμμετοχή όλων των παιδιών, ανεξάρτητα κινητικών δεξιοτήτων. 

Αθλήματα: Αγώνας δρόμου σε μικρότερες ομάδες.

Σκυταλοδρομία με εμπόδια (στεφάνια, σκοινιά, δοκοί.)

Παιχνίδι με στεφάνια σε κύκλο

Τα παιδιά συναγωνίστηκαν σύμφωνα με τις αξίες του αθλητισμού, όπως το "ευ αγωνίζεσθαι", ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της νίκης.

Λίγο πριν αποχωρήσουν συζήτησαν για το αγαπημένο τους άθλημα και παρέλαβαν τα μετάλλια τους.

 

Ήταν μια υπέροχη ημέρα!

Πρώτες ημέρες στο Νηπιαγωγείο!

 Αρχίσαμε και τη φετινή σχολική χρονιά 2025-26 με όραμα, παιχνίδι, δημιουργικότητα, συνεργασία, φαντασία και αγάπη.  Δωράκια καλωσορίσματος περίμεναν τα παιδιά.

Τις πρώτες ημέρες επιδιώξαμε να γνωριστούν τα παιδιά μεταξύ τους, να ενδυναμώσουν ως ομάδα, να εξοικειωθούν με το χώρο, για να γίνει όσο γίνεται καλύτερα η προσαρμογή τους στο νηπιαγωγείο.

Έτσι καθημερινά παιζόταν πολλά παιχνίδια γνωριμίας καθώς και άλλα για ενδυνάμωση της ομάδας, Ένα τέτοιο παιχνίδι ήταν ο ιστός αράχνης, όπου ένα παιδί κρατούσε ένα κουβάρι έλεγε το όνομά του και το πετούσε σε ένα άλλο παιδί που ήθελε να μάθει το όνομά του. Το παιχνίδι συνεχιζόταν μέχρι το κουβάρι να περάσει από όλα τα παιδιά και να σχηματιστεί "ο ιστός αράχνης".

Με τραγούδια και παραγγέλματα στους χώρους του νηπιαγωγείου, χόρευαν και χαιρόταν:

Διερωτήθηκαν "πως μπορούν να λειτουργούν ως ομάδα;"

Οι σκέψεις και οι απόψεις των παιδιών καταγράφηκαν και χρωματίστηκαν:

Συμφωνήθηκαν από όλους:

Το φωνόμετρο ήρθε, για να τους βοηθήσει να κατανοήσουν τα επίπεδα φωνής, στις καθημερινές δραστηριότητες:

Έξω στην αυλή συμφωνήθηκαν κανόνες, για να είναι χαρούμενοι και  ασφαλείς. Καρτέλες κρεμάστηκαν για να τους θυμούνται.

Ήρθε η ώρα να συζητήσουν τους κανόνες της τάξης. Ταξινόμησαν

 και στη συνέχεια συναποφάσισαν και δημιούργησαν τους χρυσούς κανόνες της τάξης.

Το αποτέλεσμα με την υπογραφή τους, τα ονόματά τους σε μία μεγάλη καρδιά!

Διαβάστηκαν τα  παρακάτω βιβλία 

συζήτησαν και ταξινόμησαν συμπεριφορές που επιτρέπονται και που δεν επιτρέπονται:

Με παιχνίδια ρόλων συμφωνήθηκαν:

  

και υπογράφοντας ο καθένας με το δακτυλάκι του, δημιούργησαν το συμβόλαιο της τάξης.

 Με το βιβλίο 

ανέφερε ο καθένας "τα χέρια είναι για να..." 

Τα παιδιά είπαν "...για να χαϊδεύουν, να αγκαλιάζουν, να χαιρετούν, να ζωγραφίζουν,  κ.ά.." Οι προτάσεις τους καταγράφηκαν. Με τις παλάμες τους, ατομικά 

καθώς και ομαδικά δημιούργησαν τον "Αγκαλίτσα"

και μια μεγάλη καρδιά:

Άκουσαν και απόλαυσαν το τραγούδι "Υπάρχουν χέρια σαν κι αυτά..."

(Μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε πατώντας στην εικόνα.)

"Το ταξίδι μας" τις πρώτες ημέρες του Νηπιαγωγείου άρχισε. Τα παιδιά γνωρίστηκαν, προσπάθησαν, χάρηκαν! Σίγουρα πολλές όμορφες, δημιουργικές στιγμές θα μοιραστούμε στη συνέχεια... 

Γιατί όπως λέει το ποίημα, στο βιβλίο που διαβάσαμε :

"Λίγο εσύ, λίγο εγώ

πιάσε εκεί και δώσε εδώ

δε θέλει σκέψη ούτε σοφία

μοιράζομαι σημαίνει ευτυχία"